พฤติกรรมที่ปลูกฝัง กับความน่าจะเป็น

ครั้งหนึ่งผมป่วยหนัก จำเป็นต้องลาพัก และในวันนั้นเองที่เพื่อนๆ ผมโทรมาตาม เพื่อออกไปกินเลี้ยง ผมรับโทรศัพท์ด้วยเสียงสดใสเหมื่อนๆ ทุกครั้งที่รับสาย "ไปไม่ได้ว่ะวันนี้ กูไม่สบาย" ผมบอกเพื่อน "มึงอย่ามาเนียน ฟังเสียงมึงแล้ว มึงสบายดี แต่มึงไม่อยากมาสังสรรค์กับเพื่อนใช่มั๊ย!!?" มันพูดกรอกหูโทรศัพท์มาเหมือนไม่พอใจผมอย่างมาก ผมตอบมันและอธิบายนานกว่ามันจะยอมเชื่อ "เออๆ ไม่เป็นไร เดี๋ยวเสร็จงานกูจะแวะมาดูมึง ถ้าไม่ป่วย สวยแน่ แค่นี้นะ"